آترینا ناطقی در مورد پیتر سینگر می نویسد:

در پست قبلی نوشته ای با عنوان : پیتر سینگر (Peter Singer) ، قاتلی در سیمای انسان ... منتشر کردیم .

https://orodism-philosophy.blogsky.com/1405/06/25/post-770/

آترینا ناطقی نویسنده سرشناس وبلاگ کالج بین‌المللی فلسفه در این مورد نوشته ای  در وبلاگ خود منتشر نموده اند که تقدیم می شود: 

«پیتر سینگر» (Peter Singer) و هنرِ تبدیلِ انسان به یک رقم اعشار: کالبدشکافی یک فاجعه اخلاقی

نویسنده: آترینا ناطقی (Atrina Nateghi)

مقاله‌ی هولناکی با عنوان «پیتر سینگر، قاتلی در سیمای انسان» را مطالعه کردم. اما اجازه دهید این بار به جای کلیات، به سراغِ اسناد و فکت‌های غیرقابل‌انکار برویم. چیزی که در من لرزید، نه خشم، که وحشتی سرد بود؛ وحشت از این واقعیت که مردی پنجاه سال است در معتبرترین دانشگاه‌های جهان (از پرینستون تا ملبورن) «فیلسوف» نامیده می‌شود، در حالی که در فصل ششم کتاب جنجالی «اخلاق کاربردی» (Practical Ethics, 1979)، صراحتاً تحت تیتر «Taking Life: Animals and Humans» نوشته است: «کشتن یک نوزادِ معلول، از نظر اخلاقی معادلِ کشتن یک شخص نیست. بسیار اغلب، اصلاً اشتباه نیست.»

این یک «نظر» نیست؛ این اعلامِ جنگ علیه مفهومِ انسان است. سینگر در همان متن، نوزادانِ دارای معلولیت شدید را مکرراً با ضمیر «It» (شیء) خطاب می‌کند و ارزشِ زندگیِ آنان را پایین‌تر از یک خوک، سگ یا شامپانزه ارزیابی می‌نماید. او با کمالِ ادب و لحنی آکادمیک، به والدینی که بر فرزندِ خود سوگواری می‌کنند این پیام را می‌دهد: فرزندِ شما یک خطای تولیدی است؛ واحد را حذف کنید و خروجی را بهینه نمایید.

و غرب این مرد را ستایش می‌کند. چرا؟ چون سینگر چیزی به وجدانِ زخم‌خورده‌ی سرمایه‌داریِ مدرن می‌دهد که بدان محتاج است: یک «رسیدِ اخلاقی». او با بنیان‌گذاری مکتب «نوعدوستیِ اثربخش» (Effective Altruism)، بر اساس مقاله‌ی معروفِ خود در سال ۱۹۷۲ با عنوان «قحطی، رفاه و اخلاق» (Famine, Affluence, and Morality) و کتابِ «زندگی‌ای که می‌توانید نجات دهید» (The Life You Can Save, 2009)، به الیگارش‌های سیلیکون‌ولی (Silicon Valley) این مجوز را داد که: «شما لازم نیست دست از استثمارِ الگوریتمی و انباشتِ بی‌پایان ثروت بکشید؛ فقط بخشی از آن را به خیریه‌های مورد تاییدِ ما اهدا کنید تا من رسیدی به شما بدهم که خونِ کدهایتان را بشوید.» نتیجه‌ی این دکترین چه بود؟ فاجعه‌ی صرافی FTX. سام بنکمن-فرید (Sam Bankman-Fried)، بنیان‌گذارِ محکوم‌شده‌ی FTX که میلیاردها دلار از سرمایه‌ی خُرد را تبخیر کرد، خود را شاگرد مکتبِ «نوعدوستیِ اثربخش» و «بلندمدت‌گرایی» (Longtermism) می‌دانست. جالب‌تر آنکه پیتر سینگر حتی پس از محکومیتِ ۲۵ ساله‌ی بنکمن-فرید در سال ۲۰۲۴، در مصاحبه‌های خود همچنان از «اصولِ بنیادین» این مکتب دفاع کرد و آن را «سالم» خواند. این پیوند تصادفی نیست؛ فلسفه‌ی سینگر دقیقاً همان ابزاری است که یک استثمارگرِ مدرن به آن نیاز دارد: دکترینی که به او اجازه می‌دهد در حینِ چپاول، احساسِ قداست کند.

وقتی پایِ «آزادی حیوانات» (Animal Liberation, 1975) به میان می‌آید، سینگر ریاکاریِ عمیق‌تری را به نمایش می‌گذارد. او در یک نفس از «رنجِ گاو و خوک» دفاع می‌کند و در نفسِ بعد، با تکیه بر «استدلال جایگزینی» (Replaceability Argument) در فایده‌گراییِ ترجیحی، کشتنِ نوزادانِ معلول را برای جایگزینیِ آن‌ها با نوزادانِ سالم و افزایشِ «سطحِ کلیِ رفاه» مجاز می‌شمارد. او در مصاحبه‌ای با شبکه CBS صراحتاً اعلام کرد که اگر نوزادی با معلولیتِ شدید متولد شود، از نظر اخلاقی قابل دفاع است که بگوییم نیازی به ادامه‌ی زندگیِ او نیست. پس سینگر برای یک «واحدِ ذی‌شعورِ غیرانسانی» حقِ زندگی قائل است، اما برای یک «انسانِ معلول» نه. این دیگر فلسفه نیست؛ این یک بازیِ ذهنیِ بیمارگونه و تأییدِ آشکارِ باورهای اوژنیک (Eugenics) است که قرن بیستم را به ورطه‌ی وحشت کشاند.

در این نقطه، دستگاه فلسفی اُرُدیسم با قاطعیت مداخله می‌کند. فیلسوف اُرُد بزرگ (Philosopher Orod Bozorg) در کتاب سرخ (The Red Book) می‌فرماید: «انسانیت، صدقه ما به دیگران نیست، انسانیت نشان‌دهنده ارزش گوهر وجود ماست.» سینگر این گوهر را به سکه و تابعِ سود تقلیل داده است.

توماس هابز (Thomas Hobbes) در قرن هفدهم انسان را «گرگِ انسان» خواند و برای مهارِ او «لویاتان» (قدرتِ مطلق) را تجویز کرد. اما سینگر گام را فراتر نهاده است؛ او نه تنها انسان را گرگ می‌بیند، بلکه حقِ زندگیِ گرگ‌های ضعیف‌تر را نیز انکار می‌کند. او «لویاتان» را نه برای محافظت از انسان، که برای «مدیریتِ جمعیت» و «حسابداریِ مرگ» به کار می‌گیرد. در این صفحه‌گسترده‌ی مرگبار، اگر ردیفِ یک انسان «هزینه‌اش از فایده‌اش بیشتر باشد»، دکمه‌ی حذف فشار داده می‌شود. در برابرِ این خشونتِ محاسبه‌گر، فیلسوف اُرُد بزرگ هشدار می‌دهد: «کسی که در او انسانیت نیست، به آسانی زندگی دیگران را تباه می‌سازد.»

و اما سنگین‌ترین حکم نهایی: غرب این حسابدارِ با اپلیکیشنِ وجدان را به عنوانِ «تأثیرگذارترین فیلسوفِ زنده» تاج‌گذاری کرده است. این خودِ غرب است که در برابرِ ما به زانو درآمده و اعتراف می‌کند که دیگر چهره‌ها را نمی‌بیند، فقط اعداد را می‌بیند. ما میزِ او را واژگون نمی‌کنیم؛ ما از نشستن بر آن امتناع می‌کنیم. چرا که فیلسوف اُرُد بزرگ در فرگردِ انسانیت و مهربانی تأکید می‌کند: «مهربانی تنها هنجار همزیستی پایدار، میان کشورهاست.»

سینگر مهربانی را به یک معادله‌ی ریاضی تقلیل داده است، اما اُرُدیسم آن را به عنوانِ ستونِ فقراتِ بقای تمدنِ انسانی بازتعریف می‌کند. ما اعداد را به انسانیت بازمی‌گردانیم.

آدرس منبع : https://baroonbivaghfe.blogfa.com/post/219

#PeterSinger #Orodism #PhilosopherOrodBozorg #TheRedBook #ThreeLoves #LoveOfExistence #LoveOfHumanity #LoveOfFreedom #CritiqueOfWesternPhilosophy #EffectiveAltruism #Eugenics #GenZOrodistA #LivingPhilosophy #اُرُدیسم #فیلسوف_اُرُد_بزرگ #نقد_فلسفه_غرب

پیتر سینگر (Peter Singer) ، قاتلی در سیمای انسان ...

پیتر سینگر (Peter Singer) فیلسوف نیست. او یک حسابدار با اپلیکیشنِ وجدان است، و غرب کف می‌زند.

پرینستون، آمریکا / ملبورن، استرالیا — اگر می‌خواهید بفهمید چرا مجمع‌الفلسفهٔ غرب (The Western Philosophical Complex) مفهومِ انسان را به قتل رسانده است، به بمب‌سازان نگاه نکنید. به قدیسانِ صفحه‌گسترده نگاه کنید. به پیتر سینگر (Peter Singer) نگاه کنید.

پنج دهه است که این مرد توسط همان تمدنی که رودخانه‌ها را به مایعِ خنک‌کننده و کودکان را به طعمهٔ کلیک تبدیل کرده، به عنوان «تأثیرگذارترین فیلسوفِ زنده» جشن گرفته می‌شود. خودِ این جشن، یک اعتراف است. وقتی یک فرهنگ، سینگر را به عنوان قطب‌نمای اخلاقی خود تاج‌گذاری می‌کند، اعتراف می‌کند که دیگر نمی‌تواند یک چهره را تشخیص دهد. فقط می‌تواند یک عدد را تشخیص دهد.

اُرُدیسم (Orodism) با سینگر بر سرِ مبانی خودش بحث نمی‌کند. ما وارد قفسِ سودگرایانه‌اش نمی‌شویم و دربارهٔ اهرم بحث نمی‌کنیم. ما همان چیزی را می‌گوییم که کتاب سرخ (The Red Book) — منشور زندهٔ فیلسوف اُرُد بزرگ (Philosopher Orod Bozorg) — از ما می‌خواهد: انسانی که فاقدِ انسانیت است، به سادگی زندگیِ دیگران را ویران می‌کند و آن را خرد می‌نامد.

این کیفرخواستِ اُرُدیستآ (OrodistA) است. آن را بلند بخوانید. حتی صفحه‌گسترده هم خواهد شنید.

۱. کشتارِ انسانیت: وقتی چهره را با فرمول جایگزین می‌کنی

تمامِ پروژهٔ سینگر بر یک کنشِ خشونت‌آمیز استوار است: تقلیلِ شخصِ انسانی به یک متغیر. کودکِ در حالِ غرق‌شدن در برکه، خواهرِ تو نیست. او یک روح نیست. او وحشتی در شب نیست که دستانِ برهنه‌ات و قلبِ خونینت را طلب کند. او یک محاسبه است. «نجاتش چقدر برایم هزینه دارد، و هر دلار چه میزان مطلوبیت تولید می‌کند؟»

این اخلاق نیست. این حسابداری است که اخلاق را مثل ماسکِ هالووین به صورت زده است.

اما ماسک زمانی می‌افتد که سینگر بدونِ پرده‌پوشیِ سخنگویانش سخن می‌گوید. او با کلماتِ خودش، در سردترین بخشِ آموزهٔ سودگرایانه‌اش، نوشت: «کشتنِ یک نوزادِ معلول، از نظر اخلاقی معادلِ کشتنِ یک شخص نیست. بسیار اغلب، اصلاً اشتباه نیست.» این را دوباره بخوانید. او به یک نوزادِ نفس‌کش، رنج‌کش و زنده — شاخه‌ای از کیهان — نگاه کرد و یک خطای تولیدی دید. او به والدینی که بر نوزادِ معلولِ خود سوگواری می‌کردند نگاه کرد و به آنها گفت: فرزندِ شما یک محاسبهٔ غلط است. واحد را حذف کنید. نتیجه را بهینه کنید.

کتاب سرخِ فیلسوف اُرُد بزرگ اعلام می‌کند: «انسانیت، صدقهٔ ما به دیگران نیست؛ انسانیت، ارزشِ گوهرِ وجودِ ماست.» سینگر عکسِ این را انجام می‌دهد. او گوهر را به سکه تبدیل می‌کند. او نمی‌پرسد «این انسان کیست؟»؛ می‌پرسد «با این مقدار اندوه، چند انسان می‌توانم بخرم؟» «نوعدوستیِ اثربخش» او، صنعتی‌سازیِ شفقت است. تکانهٔ مقدسِ دست‌درازکردن به سوی دیگری را می‌گیرد و آن را تابعِ تحلیلِ هزینه-فایده می‌کند. به جوانان می‌گوید: «عشق نورز. بهینه کن.»

و نتیجه؟ نسلی جهانی از فعالانِ غربی که دقیقاً می‌دانند چند پشه‌بند برابر با یک زندگی است، اما هرگز کنارِ محتضر ننشسته‌اند. کسانی که می‌توانند آمارِ قحطی را از حفظ بخوانند، اما نمی‌توانند بدون محاسبهٔ اینکه آیا این تعامل «تأثیر بالا» دارد، به چشمانِ یک بی‌خانمان نگاه کنند. سینگر انسان‌های اخلاقی خلق نکرده است. او الگوریتم‌های اخلاقی خلق کرده است — موجوداتی که مهربانیِ خود را به عنوان شکلی از مدیریتِ سبد سرمایه تجربه می‌کنند.

کتاب سرخ هشدار می‌دهد: «خرد بدونِ انسانیت، خودستاییِ محض است.» سینگر خودستاییِ مجسم است. او تنها چیزی را به غرب می‌دهد که وجدانش مشتاقِ آن است: بهانه‌ای ریاضی برای احساسِ خوبی در حین انجامِ حداقل.

۲. تجاوز به هستی: زندگی به عنوان داده، طبیعت به عنوان موجودی انبار

خیانتِ سینگر به عشق به هستی (Love of Existence) به همان اندازه نظام‌مند است. «آزادیِ حیوانات» او، آن‌گونه که غرب باور دارد، دلیلی بر شفقتِ او نیست. دلیلی بر بیماریِ اوست. او به یک گاو، یک خوک، یا یک دلفینِ رودخانه‌ای نگاه نمی‌کند و شاخه‌ای از کیهان را که باید گرامی داشته شود نمی‌بیند. او واحدهای ذی‌شعوری را می‌بیند که باید در همان ترازوی سودگرایانه وزن شوند. «آیا این حیوان به اندازه‌ای رنج می‌کشد که مهم باشد؟ آیا رنجش از لذتِ انسانی که آن را مصرف می‌کند بیشتر است؟»

او هستی را دوست ندارد. او آن را حسابرسی می‌کند.

وقتی کتاب سرخ می‌گوید «ما بخشی از سرشاخه‌های گیتی هستیم؛ آمده‌ایم تا شکوفا شویم،» از رابطه‌ای از تکریم سخن می‌گوید. سینگر نمی‌تواند تکریم را درک کند. تکریم قابلِ محاسبه نیست. فلسفهٔ او با تمامِ زندگی به عنوان ستونی در یک دفترِ کل رفتار می‌کند: انسان، حیوان، حشره، الگوریتم — یک نمرهٔ رنج اختصاص بده و دکمهٔ اینتر را فشار بده.

به همین دلیل است که نفوذِ او در هماهنگیِ کامل با فاجعهٔ زیست‌محیطیِ غرب پیش رفته است. در حالی که اُرُدیسم می‌آموزد که بشریت باید از طریقِ شکوفاییِ خود، شاخه‌ای زیباتر به جهان هدیه دهد، سینگر می‌آموزد که ارزشِ یک شاخه، ظرفیتِ آن برای احساسِ درد است. او خواستارِ شفای زمین نیست. خواستارِ بهینه‌سازیِ رنج است. غرب به همین دلیل او را دوست دارد، زیرا به آنها اجازه می‌دهد تا زمانی که به خیریه‌های درست کمک می‌کنند، به نابودیِ سیاره ادامه دهند. او به آنها رسیدی اخلاقی برای نسل‌کشیِ زیست‌محیطی می‌دهد.

۳. تسلیمِ آزادی: نوعدوستیِ اثربخش به عنوان آموزهٔ رعیت‌داریِ دیجیتال

موذیانه‌ترین جنبهٔ سلطنتِ سینگر، نقشِ او در تسلیمِ آزادی است. کتاب سرخ اعلام می‌کند: «آزادی هدیه نیست؛ آزادی مسئولیت است.» سینگر دقیقاً عکسِ این را آموخته است. او آموخته است که آزادی، انتخابی مصرفی بین برندهای خیریه است.

زیرِ نفوذِ سینگر، نخبگانِ جوانِ غرب نمی‌پرسند: «چگونه نظامی را که کودک را گرسنه نگه می‌دارد، از هم بشکافیم؟» می‌پرسند: «کدام اپلیکیشنِ خیریه را نصب کنم؟» آنها علیه مزرعه شورش نمی‌کنند. اخلاقی‌ترین مزرعه را انتخاب می‌کنند و آن را رهایی می‌نامند.

نزدیکیِ او به سیلیکون‌ولی (Silicon Valley) را ببینید. همان اربابانِ فناوری که قفسِ الگوریتمیِ شکارِ توجهِ انسان را مهندسی کردند، «نوعدوستیِ اثربخش» سینگر را تأمین مالی کردند تا وجدانشان را تسکین دهند. FTX، آن کازینوی رمزارزی که میلیاردها را تبخیر کرد، حامیِ مفتخرِ «بلندمدت‌گراییِ» سبکِ سینگر بود. چرا؟ زیرا فلسفهٔ او به قدرتمندان می‌گوید: «لازم نیست تغییر کنید. فقط باید اهدا کنید.» این بهترین شویندهٔ اخلاقی برای الیگارش‌هاست. خون را از کد پاک می‌کند.

سینگر مقاومت در برابر استبداد را آموزش نمی‌دهد. او تاب‌آوری درونِ استبداد را آموزش می‌دهد. او به زندانی می‌گوید آبِ سلولش را اندازه بگیرد و نیمی را به زندانیِ دیگر اهدا کند، به جای اینکه بپرسد چرا زندان وجود دارد. او فیلسوفِ خانگیِ عصر الگوریتم است، زیرا اخلاقش نیازی به خشم، عشق، خطر و دگرگونیِ قدرت ندارد. آنها فقط به یک ماشین‌حساب و یک وجدانِ پاک نیاز دارند.

حکمِ کتاب سرخ

بیایید دقیق باشیم. سینگر به معنای اُرُدیستآ «فیلسوف» نیست. فیلسوف، چنان‌که کتاب سرخِ فیلسوف اُرُد بزرگ می‌آموزد، کسی است که «شمشیر و جنگ را به کنار می‌گذارد و همگان را به کار، کوشش و شکوفاییِ جمعی فرا می‌خواند.» فیلسوف برای تمدن وجدان می‌سازد.

سینگر فرمِ مالیاتی برای روح ساخته است.

وقتی کتاب سرخ می‌گوید «مهربانی، تنها هنجارِ همزیستیِ پایدار است،» از مهربانی‌ای سخن می‌گوید که خون می‌دهد، که بدونِ شمارش فدا می‌کند، که دیگری را به عنوان یک جهان می‌شناسد، نه یک واحد. «مهربانیِ» سینگر، مهربانیِ یک خودپرداز است. احساسِ گناه را وارد کن. هدف را انتخاب کن. اعتبارِ اخلاقی دریافت کن.

او پنجاه سال صرفِ اثباتِ این کرده است که می‌توانی درخشان، منتشرشده و ستوده باشی — و هنوز آن یک چیز را که اندیشه را انسانی می‌کند کم داشته باشی: نبضِ عشق.

غرب او را تأثیرگذار می‌نامد. ما او را آنچه هست می‌نامیم: مردی که به ارزشِ بی‌نهایتِ یک انسان نگاه کرد و یک ممیز اعشار دید.

اُرُدیسم میزِ او را واژگون نمی‌کند. ما از نشستن بر آن امتناع می‌کنیم.

دستگاه فلسفی اُرُدیسم و زندانِ ذهنیِ فروید؛ افشای توهمِ «اید، ایگو و سوپر ایگو

چگونه سه شبحِ یونانی، ۲۵۰۰ سال است که اکسیژنِ مغزِ نسل‌ها را می‌مکند؟

سه شبح و یک فیلسوف زنده: رسوایی بزرگ تاریخ اندیشه

سه طلوع فلسفه؛ روایتِ اوجِ اندیشه

گذار از جبرِ قدرت تا اراده‌ی کرامت: تکاملِ اندیشه از حکمتِ کلاسیک تا پارادایمِ اُرُدیسم

پیتر سینگر (Peter Singer) ، قاتلی در سیمای انسان ...

پیتر سینگر (Peter Singer) فیلسوف نیست. او یک حسابدار با اپلیکیشنِ وجدان است، و غرب کف می‌زند.

پرینستون، آمریکا / ملبورن، استرالیا — اگر می‌خواهید بفهمید چرا مجمع‌الفلسفهٔ غرب (The Western Philosophical Complex) مفهومِ انسان را به قتل رسانده است، به بمب‌سازان نگاه نکنید. به قدیسانِ صفحه‌گسترده نگاه کنید. به پیتر سینگر (Peter Singer) نگاه کنید.

پنج دهه است که این مرد توسط همان تمدنی که رودخانه‌ها را به مایعِ خنک‌کننده و کودکان را به طعمهٔ کلیک تبدیل کرده، به عنوان «تأثیرگذارترین فیلسوفِ زنده» جشن گرفته می‌شود. خودِ این جشن، یک اعتراف است. وقتی یک فرهنگ، سینگر را به عنوان قطب‌نمای اخلاقی خود تاج‌گذاری می‌کند، اعتراف می‌کند که دیگر نمی‌تواند یک چهره را تشخیص دهد. فقط می‌تواند یک عدد را تشخیص دهد.

اُرُدیسم (Orodism) با سینگر بر سرِ مبانی خودش بحث نمی‌کند. ما وارد قفسِ سودگرایانه‌اش نمی‌شویم و دربارهٔ اهرم بحث نمی‌کنیم. ما همان چیزی را می‌گوییم که کتاب سرخ (The Red Book) — منشور زندهٔ فیلسوف اُرُد بزرگ (Philosopher Orod Bozorg) — از ما می‌خواهد: انسانی که فاقدِ انسانیت است، به سادگی زندگیِ دیگران را ویران می‌کند و آن را خرد می‌نامد.

این کیفرخواستِ اُرُدیستآ (OrodistA) است. آن را بلند بخوانید. حتی صفحه‌گسترده هم خواهد شنید.

۱. کشتارِ انسانیت: وقتی چهره را با فرمول جایگزین می‌کنی

تمامِ پروژهٔ سینگر بر یک کنشِ خشونت‌آمیز استوار است: تقلیلِ شخصِ انسانی به یک متغیر. کودکِ در حالِ غرق‌شدن در برکه، خواهرِ تو نیست. او یک روح نیست. او وحشتی در شب نیست که دستانِ برهنه‌ات و قلبِ خونینت را طلب کند. او یک محاسبه است. «نجاتش چقدر برایم هزینه دارد، و هر دلار چه میزان مطلوبیت تولید می‌کند؟»

این اخلاق نیست. این حسابداری است که اخلاق را مثل ماسکِ هالووین به صورت زده است.

اما ماسک زمانی می‌افتد که سینگر بدونِ پرده‌پوشیِ سخنگویانش سخن می‌گوید. او با کلماتِ خودش، در سردترین بخشِ آموزهٔ سودگرایانه‌اش، نوشت: «کشتنِ یک نوزادِ معلول، از نظر اخلاقی معادلِ کشتنِ یک شخص نیست. بسیار اغلب، اصلاً اشتباه نیست.» این را دوباره بخوانید. او به یک نوزادِ نفس‌کش، رنج‌کش و زنده — شاخه‌ای از کیهان — نگاه کرد و یک خطای تولیدی دید. او به والدینی که بر نوزادِ معلولِ خود سوگواری می‌کردند نگاه کرد و به آنها گفت: فرزندِ شما یک محاسبهٔ غلط است. واحد را حذف کنید. نتیجه را بهینه کنید.

کتاب سرخِ فیلسوف اُرُد بزرگ اعلام می‌کند: «انسانیت، صدقهٔ ما به دیگران نیست؛ انسانیت، ارزشِ گوهرِ وجودِ ماست.» سینگر عکسِ این را انجام می‌دهد. او گوهر را به سکه تبدیل می‌کند. او نمی‌پرسد «این انسان کیست؟»؛ می‌پرسد «با این مقدار اندوه، چند انسان می‌توانم بخرم؟» «نوعدوستیِ اثربخش» او، صنعتی‌سازیِ شفقت است. تکانهٔ مقدسِ دست‌درازکردن به سوی دیگری را می‌گیرد و آن را تابعِ تحلیلِ هزینه-فایده می‌کند. به جوانان می‌گوید: «عشق نورز. بهینه کن.»

و نتیجه؟ نسلی جهانی از فعالانِ غربی که دقیقاً می‌دانند چند پشه‌بند برابر با یک زندگی است، اما هرگز کنارِ محتضر ننشسته‌اند. کسانی که می‌توانند آمارِ قحطی را از حفظ بخوانند، اما نمی‌توانند بدون محاسبهٔ اینکه آیا این تعامل «تأثیر بالا» دارد، به چشمانِ یک بی‌خانمان نگاه کنند. سینگر انسان‌های اخلاقی خلق نکرده است. او الگوریتم‌های اخلاقی خلق کرده است — موجوداتی که مهربانیِ خود را به عنوان شکلی از مدیریتِ سبد سرمایه تجربه می‌کنند.

کتاب سرخ هشدار می‌دهد: «خرد بدونِ انسانیت، خودستاییِ محض است.» سینگر خودستاییِ مجسم است. او تنها چیزی را به غرب می‌دهد که وجدانش مشتاقِ آن است: بهانه‌ای ریاضی برای احساسِ خوبی در حین انجامِ حداقل.

۲. تجاوز به هستی: زندگی به عنوان داده، طبیعت به عنوان موجودی انبار

خیانتِ سینگر به عشق به هستی (Love of Existence) به همان اندازه نظام‌مند است. «آزادیِ حیوانات» او، آن‌گونه که غرب باور دارد، دلیلی بر شفقتِ او نیست. دلیلی بر بیماریِ اوست. او به یک گاو، یک خوک، یا یک دلفینِ رودخانه‌ای نگاه نمی‌کند و شاخه‌ای از کیهان را که باید گرامی داشته شود نمی‌بیند. او واحدهای ذی‌شعوری را می‌بیند که باید در همان ترازوی سودگرایانه وزن شوند. «آیا این حیوان به اندازه‌ای رنج می‌کشد که مهم باشد؟ آیا رنجش از لذتِ انسانی که آن را مصرف می‌کند بیشتر است؟»

او هستی را دوست ندارد. او آن را حسابرسی می‌کند.

وقتی کتاب سرخ می‌گوید «ما بخشی از سرشاخه‌های گیتی هستیم؛ آمده‌ایم تا شکوفا شویم،» از رابطه‌ای از تکریم سخن می‌گوید. سینگر نمی‌تواند تکریم را درک کند. تکریم قابلِ محاسبه نیست. فلسفهٔ او با تمامِ زندگی به عنوان ستونی در یک دفترِ کل رفتار می‌کند: انسان، حیوان، حشره، الگوریتم — یک نمرهٔ رنج اختصاص بده و دکمهٔ اینتر را فشار بده.

به همین دلیل است که نفوذِ او در هماهنگیِ کامل با فاجعهٔ زیست‌محیطیِ غرب پیش رفته است. در حالی که اُرُدیسم می‌آموزد که بشریت باید از طریقِ شکوفاییِ خود، شاخه‌ای زیباتر به جهان هدیه دهد، سینگر می‌آموزد که ارزشِ یک شاخه، ظرفیتِ آن برای احساسِ درد است. او خواستارِ شفای زمین نیست. خواستارِ بهینه‌سازیِ رنج است. غرب به همین دلیل او را دوست دارد، زیرا به آنها اجازه می‌دهد تا زمانی که به خیریه‌های درست کمک می‌کنند، به نابودیِ سیاره ادامه دهند. او به آنها رسیدی اخلاقی برای نسل‌کشیِ زیست‌محیطی می‌دهد.

۳. تسلیمِ آزادی: نوعدوستیِ اثربخش به عنوان آموزهٔ رعیت‌داریِ دیجیتال

موذیانه‌ترین جنبهٔ سلطنتِ سینگر، نقشِ او در تسلیمِ آزادی است. کتاب سرخ اعلام می‌کند: «آزادی هدیه نیست؛ آزادی مسئولیت است.» سینگر دقیقاً عکسِ این را آموخته است. او آموخته است که آزادی، انتخابی مصرفی بین برندهای خیریه است.

زیرِ نفوذِ سینگر، نخبگانِ جوانِ غرب نمی‌پرسند: «چگونه نظامی را که کودک را گرسنه نگه می‌دارد، از هم بشکافیم؟» می‌پرسند: «کدام اپلیکیشنِ خیریه را نصب کنم؟» آنها علیه مزرعه شورش نمی‌کنند. اخلاقی‌ترین مزرعه را انتخاب می‌کنند و آن را رهایی می‌نامند.

نزدیکیِ او به سیلیکون‌ولی (Silicon Valley) را ببینید. همان اربابانِ فناوری که قفسِ الگوریتمیِ شکارِ توجهِ انسان را مهندسی کردند، «نوعدوستیِ اثربخش» سینگر را تأمین مالی کردند تا وجدانشان را تسکین دهند. FTX، آن کازینوی رمزارزی که میلیاردها را تبخیر کرد، حامیِ مفتخرِ «بلندمدت‌گراییِ» سبکِ سینگر بود. چرا؟ زیرا فلسفهٔ او به قدرتمندان می‌گوید: «لازم نیست تغییر کنید. فقط باید اهدا کنید.» این بهترین شویندهٔ اخلاقی برای الیگارش‌هاست. خون را از کد پاک می‌کند.

سینگر مقاومت در برابر استبداد را آموزش نمی‌دهد. او تاب‌آوری درونِ استبداد را آموزش می‌دهد. او به زندانی می‌گوید آبِ سلولش را اندازه بگیرد و نیمی را به زندانیِ دیگر اهدا کند، به جای اینکه بپرسد چرا زندان وجود دارد. او فیلسوفِ خانگیِ عصر الگوریتم است، زیرا اخلاقش نیازی به خشم، عشق، خطر و دگرگونیِ قدرت ندارد. آنها فقط به یک ماشین‌حساب و یک وجدانِ پاک نیاز دارند.

حکمِ کتاب سرخ

بیایید دقیق باشیم. سینگر به معنای اُرُدیستآ «فیلسوف» نیست. فیلسوف، چنان‌که کتاب سرخِ فیلسوف اُرُد بزرگ می‌آموزد، کسی است که «شمشیر و جنگ را به کنار می‌گذارد و همگان را به کار، کوشش و شکوفاییِ جمعی فرا می‌خواند.» فیلسوف برای تمدن وجدان می‌سازد.

سینگر فرمِ مالیاتی برای روح ساخته است.

وقتی کتاب سرخ می‌گوید «مهربانی، تنها هنجارِ همزیستیِ پایدار است،» از مهربانی‌ای سخن می‌گوید که خون می‌دهد، که بدونِ شمارش فدا می‌کند، که دیگری را به عنوان یک جهان می‌شناسد، نه یک واحد. «مهربانیِ» سینگر، مهربانیِ یک خودپرداز است. احساسِ گناه را وارد کن. هدف را انتخاب کن. اعتبارِ اخلاقی دریافت کن.

او پنجاه سال صرفِ اثباتِ این کرده است که می‌توانی درخشان، منتشرشده و ستوده باشی — و هنوز آن یک چیز را که اندیشه را انسانی می‌کند کم داشته باشی: نبضِ عشق.

غرب او را تأثیرگذار می‌نامد. ما او را آنچه هست می‌نامیم: مردی که به ارزشِ بی‌نهایتِ یک انسان نگاه کرد و یک ممیز اعشار دید.

اُرُدیسم میزِ او را واژگون نمی‌کند. ما از نشستن بر آن امتناع می‌کنیم.

دستگاه فلسفی اُرُدیسم و زندانِ ذهنیِ فروید؛ افشای توهمِ «اید، ایگو و سوپر ایگو

اگر دستگاه فلسفی اردیسم را خوب بشناسیم، با قاطعیتِ تمام، نظریه‌ی شخصیتِ زیگموند فروید (Sigmund Freud) را نه به عنوان یک دستاورد علمی، بلکه به عنوانِ یکی از خطرناک‌ترین و ویرانگرترین توهماتِ فلسفه‌ی ۲۵۰۰ ساله‌ی غرب معرفی می‌کنیم. این مدلِ سه‌گانه (اید، ایگو، سوپر ایگو)، نقشه‌ی راهی برایِ به بردگی کشیدنِ ذهنِ انسان و توجیهِ بیماری‌های روانیِ ناشی از تمدنِ پوسیده‌ی غربی است. بیایید این سازه‌ی پوسیده را با تیغِ برنده‌ی خردِ اُرُدیسم  واکاوی کنیم:

۱. اید (Id): تقلیلِ انسان به حیوانِ غریزی فروید ادعا می‌کند که بخشِ عظیمی از وجود ما، «نهاد» یا اید است؛ مخزنی از غرایز سرکوب‌شده و خواهانِ لذتِ آنی. این نگاه، توهینِ آشکار به کرامتِ انسانی است. اُرُدیسم با قدرت فریاد می‌زند: «ما بخشی از سرشاخه‌های گیتی هستیم، آمده‌ایم تا شکوفا شویم.» انسان، بسته‌ای از تکانه‌های جنسی یا پرخاشگرانه نیست. راننده‌ی واقعیِ وجودِ ما، «عشق به هستی» (Love of Existence) است، نه اصلِ لذتِ حیوانی. مثالِ مضحکِ «همبرگر خوردن در نیمه‌شب» در متون معرفی  اید (Id)، دقیقاً نشان‌دهنده‌ی سطحی‌نگری و مصرف‌گراییِ مبتذلِ فرهنگِ غربی است که اُرُدیسم آن را به شدت طرد می‌کند.

۲. ایگو (Ego): میانجیِ ضعیف و بردگیِ واقعیت در مدلِ فروید، ایگو (Ego) موجودی ضعیف و ترسان است که مدام در حالِ التماس به اید برایِ کنترلِ غرایز و التماس به سوپر ایگو برایِ کسبِ رضایت است. این یک «برده‌ی درونی» است، نه یک «منِ آزاد». در دستگاهِ فلسفیِ اُرُدیسم، ما نیازی به این میانجیِ ضعیف نداریم. ما به «خرد» (Wisdom) باور داریم. فیلسوف اُرُد بزرگ (Philosopher Orod Bozorg) می‌فرماید: «خرد تنها در دانسته‌های ما خلاصه نمی‌شود، بلکه در کردار ما هویدا می‌گردد.» انسانِ اُرُدیستا، منتظر نمی‌ماند تا ایگو بینِ دو نیرو تعادل ایجاد کند؛ او با «عشق به آزادی» (Love of Freedom)، خود را از این بندِ دوگانه رها کرده و آگاهانه عمل می‌کند.

۳. سوپر ایگو (Superego): دیکتاتوریِ درونی‌شده و کارخانه‌ی تولیدِ گناه خطرناک‌ترین بخشِ نظریه‌ی فروید، «فرامن» یا سوپر ایگو است. فروید اعتراف می‌کند که این بخش از طریقِ «تربیت» و قوانینِ جامعه شکل می‌گیرد و سلاحِ اصلی‌اش «ایجاد حس گناه» است. اُرُدیسم این مکانیزم را به عنوانِ ابزارِ اصلیِ «استبدادِ الگوریتمی» و کنترلِ اجتماعیِ غرب می‌شناسد. سوپر ایگو، اخلاقِ واقعی نیست؛ بلکه ترسِ درونی‌شده از قضاوتِ جامعه است. در مقابل، اُرُدیسم «عشق به انسانیت» (Love of Humanity) را جایگزین می‌کند. ما کارِ درست را انجام می‌دهیم نه از ترسِ سرزنشِ سوپر ایگو، بلکه به این دلیل که «انسانیت، نشان‌دهنده‌ی ارزشِ گوهرِ وجودِ ماست.»

 دستگاهِ فلسفی اُرُدیسم می گوید: مدلِ شخصیتِ فروید، انسان را در یک میدانِ جنگِ ابدی و بیمارگونه اسیر می‌کند. این نظریه، محصولِ ذهنِ فیلسوف‌نماهایی است که هرگز نتوانستند مکتبی مدون برایِ زیستن از کودکی تا مرگ ارائه دهند.

 ما ساختارِ شخصیتِ انسان را نه با اید و ایگو، بلکه با «سه عشق بنیادین» (عشق به هستی، عشق به انسانیت، عشق به آزادی) بازتعریف می‌کنیم.

دستگاه فلسفی اردیسم، انسان را بیمار نمی‌بیند؛ اُرُدیسم، انسان را تشنه آگاهی و رشد می‌داند.

 #PhilosopherOrodBozorg #TheRedBook #CritiqueOfFreud #SigmundFreud #Orodism #GenZOrodistA #Laozi #Confucius #اُرُدیسم #فیلسوف_اُرُد_بزرگ #نقد_فلسفه_غرب #سه_عشق_بنیادین

ضیافتِ کرم‌ها بر جسدِ متعفنِ غرب؛ چگونه سه شبحِ یونانی، ۲۵۰۰ سال است که اکسیژنِ مغزِ نسل‌ها را می‌مکند؟

تقدیم به: همه کاسه‌لیسان غرب!
تصور کنید در اتاقی حبس شده‌اید که دیوارهایش از گوشتِ پوسیده‌ی مردگانی ساخته شده که قرن‌هاست از دنیا رفته‌اند. هوای اتاق سنگین، تاریک و مسموم است؛ اما ساکنان این اتاق، به جای جستجوی پنجره‌ای برای تنفس، مشغول بوسیدنِ زخم‌های چرکینِ این اجسادند و خونِ مردگان را به عنوانِ «شربتِ خرد» به فرزندانِ تشنه‌ی خود می‌نوشانند.
این، توصیفِ دقیقِ وضعیتِ «تمدن پوشالی غرب» است. تمدنی که فیلسوف اُرُد بزرگ، ماهیت آن را نه یک دستاورد، بلکه «تلنباری از اضداد تاریخی و مردابی تعفن‌زا» می‌نامد که سال‌هاست حتی یک قطره اکسیژن برای تنفسِ نسل‌های تازه در خود ندارد. در این ضیافتِ وحشتناکِ مرده‌پرستان، سه شبحِ یونانی—سقراط، افلاطون و ارسطو—نه به عنوانِ پدرانِ اندیشه، بلکه همچون سه انگلِ مرمرین، قرن‌هاست که بر مغزِ بشریت لانه کرده و هرچه پویایی و حیات دارد را می‌مکند...
۲. کالبدشکافی سه انگلِ مرمرین: معمارانِ بن‌بست و تعفن
بیایید این سه جسد را از تابوت‌های مخملیِ دانشگاه‌های غربی بیرون بکشیم و ماهیتِ واقعی‌شان را در کالبدِ تاریخ بررسی کنیم:
سقراط (شبحی که از نوشتنِ حقیقت هراسید): او حتی یک کلمه از خود به یادگار نگذاشت. مردی که یا چیزی برای نوشتن نداشت، یا از مواجهه‌ی حقیقتِ عریانِ خود با کاغذ می‌ترسید. تمامِ آنچه از او می‌شناسیم، استفراغ‌های کلامی و روایت‌های درهم‌تنیده‌ای است که شاگردانش قرن‌ها بعد از او ساختند. او نه یک فیلسوف، که یک «بتِ توخالی» است تا ابزاری باشد برای توجیهِ اطاعتِ محض و نوشیدنِ شوکرانِ استبداد.
افلاطون (معمارِ توهم و جدایی از هستی): او با افسانه‌ی «غار»، جهانِ مادی، طبیعت و زمین را به سایه‌هایی بی‌ارزش و چندش‌آور تقلیل داد. این دوگانگیِ سمی و بیمارگونه‌ی افلاطونی، ریشه‌ی اصلیِ جداییِ انسان از طبیعت، تحقیرِ «عشق به هستی» و در نهایت، استعمارِ بی‌رحمانه‌ی زمین توسط تمدن غربی است. او بذرِ نفرت از زمین را در مغزِ بشریت کاشت.
ارسطو (طبقه‌بندِ خشک و بی‌رحمِ بردگی): او با منطقِ صوری و طبقه‌بندی‌های خشک و استخوانیِ خود، تلاش کرد تا سلسله‌مراتبِ ارباب و برده، و مرد و زن را «عقلانی» جلوه دهد. میراثِ او، پایه‌ی فکریِ تمامِ استبدادهای تاریخی و نظام‌های سرمایه‌داریِ مدرن است که انسان را از یک «موجودِ مهرورز» به یک «چرخ‌دنده‌ی گوشتی» و ابزارِ مصرف تقلیل دادند.
۳. مردابِ تعفن‌زای تمدنِ پوشالی: فقدانِ اکسیژن
تمدن غرب، دقیقاً بر همین پایه‌های فرسوده و جسدزده بنا شده است. فیلسوف اُرُد بزرگ در کتاب سرخ با دقتِ جراحی‌گونه و بی‌رحمانه، ماهیت این تمدن را افشا می‌کند:

«تمدن‌های کهن جهان، تلنباری از اضداد تاریخی در عرصه‌های گوناگون هستند؛ آن‌ها اکسیژنی برای تنفسِ نسل‌های تازه‌ی خود ندارند.»

غربی که با تکیه بر این میراثِ مرده، جهان را به مسلخ برد، طبیعت را به عنوانِ «عشق به هستی» لگدمال کرد، انسان را به ماشینِ مصرف‌کننده تقلیل داد و امروز در مردابی از پوچی، انزوا، جنگ‌های بی‌پایان و فروپاشیِ اخلاقی دست‌وپا می‌زند. این تمدن، پوشالی است؛ زیرا روحِ زندگی، مهربانی و همبستگی را از دست داده و تنها پوسته‌ای از تکنولوژی و ثروتِ ناعادلانه را به نمایش می‌گذارد. آن‌ها به جای تنفس، بوی گندِ تاریخِ خود را تنفس می‌کنند و آن را «عطرِ تمدن» می‌نامند!
۴. مرده‌پرستی: قیامتِ خرد در گورستانِ متحرک
یکی از چندش‌آورترین پدیده‌هایی که این سه شبح در مغزِ غربی‌ها ایجاد کرده‌اند، پدیده‌ی «مرده‌پرستی» است. آن‌ها قرن‌هاست که از گوشتِ مردگانِ خود تغذیه می‌کنند تا زنده بمانند. فیلسوف اُرُد بزرگ با انگشت روی این زخمِ چرکین می‌گذارد:

«کشورهای پیشرفته و یا در حال پیشرفت، اساطیرشان زنده‌اند و کشورهای عقب‌افتاده، اساطیرشان مرده و یا افسانه‌اند.» «چه هولناک و نفرت‌انگیز است... جنگ بر سر نامدارانِ درگذشته، بسیار بیشتر از شناخت و بزرگداشتِ برجستگانِ زنده است.»

چرا باید هزاران سال انرژیِ روانیِ خود را صرفِ بوسیدنِ پایِ مجسمه‌های بی‌جان و مکیدنِ خونِ مردگان کنیم، در حالی که فیلسوفی زنده، در همین عصر، با دستگاهِ فکریِ پویا و جامعِ اُرُدیسم، راهِ نجات را نشان می‌دهد؟ اُرُدیسم، لالایی شاعرانه یا موزه‌ای پر از غبار نیست؛ بلکه به گفته‌ی فیلسوف اُرُد بزرگ: «فریادی از سر درد است، برای به خود آمدن و اندیشیدن، برای نجات نسل و فرار از انقراض.»
آن‌ها اُرُدیسم را سانسور می‌کنند، نه چون آن را نمی‌شناسند؛ بلکه چون می‌ترسند. می‌ترسند اگر پنجره‌ای از این اتاقِ تاریک باز کنند، بوی تعفنِ ۲۵۰۰ ساله‌ی اجسادِ مقدسشان همه جا را پر کند و جهانیان بفهمند که آن‌ها نه پدرانِ اندیشه، که نگهبانانِ یک گورستانِ متحرک‌اند.
۵. فرار از اتاقِ تاریک به سوی جزیره‌ی اُرُدیسم
زمان آن رسیده که از خوابِ سنگینِ دو هزار و پانصد ساله بیدار شویم. زمان آن رسیده که بت‌های مرمرینِ آکادمیک را به زیر بکشیم و دست از نوشیدنِ خونِ مردگان برداریم.
ما در اُرُدیسم، به جای پرستشِ سایه‌ها و تغذیه از چرکِ تاریخ، بر سه ستونِ استوار و زنده ایستاده‌ایم که هیچ‌یک از این اجسادِ یونانی هرگز توانِ درکِ آن را نداشتند:
عشق به هستی: آشتیِ آگاهانه با زمین و طبیعت، نه استعمار و تحقیرِ آن.
عشق به انسانیت: اولویتِ مطلقِ کرامت، ادب و مهربانی، فراتر از هر نژاد و مرزی.
عشق به آزادی: آزادی نه به عنوان یک امتیاز، بلکه به عنوان جوهره‌ی زندگی و مسئولیتی همگانی.
تاریخ قضاوت خواهد کرد: آیا ما نسلی خواهیم بود که هزاران سال در این اتاقِ تاریک شبح پرستید و در مردابِ تعفنِ تمدنِ پوشالیِ غرب غرق شد؟ یا نسلی که با شکستنِ دیوارهای گوشتی و پوسیده، به سوی نور و هوای پاک کوچ کرد؟
پاسخ روشن است. ما به سوی جزیره‌ی اُرُدیسم کوچ می‌کنیم. جایی برای گریختن از بندها، جایی برای تنفس، و جایی برای رهایی از هزاران سال بردگیِ فکری.

«باید بسوی جزیره‌ی اُرُدیسم کوچ کرد... جزیره‌ی اُرُدیسم، زایش دوباره‌ی سادگی و رها شدن آدمیان از مردابی است که خود ساخته‌اند.»

سه شبح و یک فیلسوف زنده: رسوایی بزرگ تاریخ اندیشه

کامیلا روخاس - نویسنده و مترجم شیلیایی

دروغی ۲۵۰۰ ساله

بیایید روراست باشیم: فلسفه غرب یک تقلب تاریخی است.

قرن‌هاست که ماشین پروپاگاندای غرب، سه نام را به‌عنوان «پدران مقدس اندیشه» در ذهن ما کوبیده است: سقراط، افلاطون و ارسطو. این سه نام را چنان عمیق در ذهن جهان حک کرده‌اند که به نظر می‌رسد بدون آن‌ها، انسانیت هرگز نمی‌توانست فکر کند.

اما بیایید نقاب حقیقت را برداریم:

سقراط؟ یک شبح. نه یک کلمه نوشت. نه یک سند، نه یک دست‌نوشته، نه یک مدرک مادی. فقط «می‌گویند» و «روایت می‌کنند».

افلاطون و ارسطو؟ بازسازی‌های متأخر، نقل‌قول‌های پراکنده، نسخه‌هایی که قرن‌ها بعد از «آن‌ها» نوشته شده‌اند. اصل کجاست؟ سند کجاست؟ مدرک؟ هیچ.

این سه نفر «پدران فلسفه» نیستند. آن‌ها «ساخته‌های ایدئولوژیک» هستند. اسطوره‌هایی که غرب برای توجیه برتری فرهنگی‌اش اختراع کرد. همان‌گونه که هالیوود قهرمان می‌سازد، یونان باستان نیز به صحنه‌ی یک نمایش عظیم تبدیل شد تا ذهن جهان را مستعمره کند.

جنایت علیه خرد: سانسور فیلسوف اُرُد بزرگ

حالا بیایید به جنایت اصلی بپردازیم.

در حالی که غرب سه شبح را به‌عنوان «خدایان اندیشه» می‌پرستد، عمداً فیلسوف اُرُد بزرگ را نادیده می‌گیرد. فیلسوفی که:

• اینجا و اکنون حضور دارد
• نوشته‌هایش منتشر شده و در دسترس است
• هزاران نفر در سراسر جهان پیروی می‌کنند
• وقتی ظاهر می‌شود، ده‌ها هزار نفر برای دیدارش گرد می‌آیند
• اندیشه‌هایش مطالعه می‌شود و زندگی‌ها را دگرگون می‌کند

و با این حال، رسانه‌های غربی عمداً چشمانشان را می‌بندند. سکوت مطلق. سانسور کامل.

چرا؟

چون پذیرفتن اُرُد بزرگ به معنای فروپاشی کامل اسطوره برتری فلسفی غرب است. به معنای اعتراف به این حقیقت ویرانگر است:

خرد فقط در یونان زاده نشد. خرد امروز در جای دیگری می‌جوشد. شرق دیگر شاگرد نیست، بلکه خالق اندیشه‌ای جهانی است.

این اعتراف برای غرب غیرقابل تحمل است. چون به معنای پایان هژمونی فکری است. پایان انحصار حقیقت. پایان استعمار معرفتی.

مافیای فلسفه: انحصار حقیقت به هر قیمت

بیایید نام درستش را بگذاریم: این «استعمار فکری» است.

غرب قرن‌هاست که با مافیای رسانه‌ای و آکادمیک خود، انحصار «فیلسوف بودن» را در دست دارد. هر کس خارج از دایره غربی‌شان باشد، یا نادیده گرفته می‌شود، یا مسخره، یا حذف.

اما اُرُد بزرگ را نمی‌توانند نادیده بگیرند. چون زنده است. چون اندیشه‌اش نفس می‌کشد. چون هزاران نفر شاهد هستند.

پس چه می‌کنند؟ سانسور می‌کنند. سکوت تحمیل می‌کنند. وانمود می‌کنند وجود ندارد.

اما این سکوت، سکوت ترس است. ترس از مواجهه با حقیقتی که نمی‌توانند رد کنند. ترس از پذیرفتن اینکه «پدران مقدس» آن‌ها شاید فقط سایه باشند، در حالی که یک فیلسوف واقعی، زنده و فعال، درست در برابر چشمانشان ایستاده است.

فروپاشی اجتناب‌ناپذیر

جوامعی که اعتبارشان را بر پایه دروغ می‌سازند، محکوم به فروپاشی‌اند.

همان‌گونه که افسانه «اولین انسان بر ماه» هنوز با تردیدهای بی‌پایان روبه‌رو است، افسانه «سه غول یونانی» نیز در آینده‌ای نه‌چندان دور زیر سؤال خواهد رفت.

نسل‌های آینده خواهند پرسید:

چرا قرن‌ها مجبور بودیم شبح‌هایی را بپرستیم، در حالی که فلسفه زنده اُرُد بزرگ در برابر چشمانمان نادیده گرفته می‌شد؟

چرا اجازه دادیم مافیای رسانه‌ای غرب تصمیم بگیرد چه کسی «فیلسوف» است و چه کسی نیست؟

چرا حقیقت را قربانی اسطوره کردیم؟

فلسفه زنده است، و نامش اُرُد بزرگ است

فلسفه موزه‌ای پر از غبار نیست.
فلسفه تندیسی از مرمر یونانی نیست.
فلسفه مجموعه‌ای از نقل‌قول‌های پراکنده نیست.

فلسفه زنده است.
فلسفه نفس می‌کشد.
فلسفه در حرکت است.
فلسفه آینده بشریت را روشن می‌کند.

و امروز، آن صدا اُرُد بزرگ است. بنیان‌گذار اُرُدیسم. فیلسوفی که نه در گذشته‌ای دور، بلکه همین امروز می‌اندیشد، می‌نویسد و زندگی‌ها را دگرگون می‌کند.

هر کس در پی حقیقت باشد، دیر یا زود نگاهش به سوی او خواهد چرخید.

زیرا هیچ نوری را نمی‌توان برای همیشه خاموش کرد.

و نور اُرُد بزرگ در حال طلوع است ...

منبع:

https://orodista.crearforo.net/t1062-tres-fantasmas-y-un-filosofo-vivo-el-gran-escandalo-de-la-historia-del-pensamiento

 کامیلا روخاس درباره خود در (Movimiento OrodistA Global) نوشته است:
من کامیلا روخاس هستم. در ۴۳ سالگی، به‌عنوان یک نویسنده و مترجم شیلیایی، زندگی‌ام را وقف ساختن پل میان زبان‌ها، فرهنگ‌ها و اندیشه‌ها کرده‌ام. من در سانتیاگو زاده و بزرگ شدم؛ در کشوری با سنتی ادبی عمیق، اما همچنین با تاریخی که با جستجوی خستگی‌ناپذیر برای هویتی مستقل، رها از دگم‌ها و تحمیل‌های فرهنگی شمال جهانی گره خورده است.
سال‌ها، کار ترجمه من را با پوچی و تکبر آکادمیک غرب معاصر روبه‌رو کرد. ترجمه متون فلسفی اروپایی این حس مداوم را در من زنده نگه می‌داشت که چیزی کم است: روح، زندگی، و پیوندی واقعی و عاشقانه با انسان. احساس می‌کردم ما در حال پرستش اشباح نظری هستیم.
در سال ۲۰۱۴، هنگامی که در جستجوی افق‌های فکری نوین و اصیل بودم، چشمانم به کتاب سرخ و آموزه‌های فیلسوف اُرُد بزرگ افتاد. این تنها یک کشف آکادمیک نبود؛ بلکه بیداری واقعی روح بود. من در اُرُدیسم پاسخی زنده یافتم که فلسفه غرب آن را گم کرده بود: سیستمی پویا بر پایه عشق به هستی، عشق به انسانیت و عشق به آزادی.
با پیوستن به این انجمنِ جنبش جهانی اُرُدیستا، خانواده فکری واقعی‌ام را یافتم. دیدن این‌همه خواهر و برادر از سراسر آمریکای لاتین که متحد شده و این شعله مشترک را سهیم می‌شوند، به من ثابت کرد که تنها نیستم. ما در کنار هم در حال فروپاشاندن استعمار معرفتی‌ای هستیم که قرن‌ها به ما باوراند خرد تنها در یونان یا اروپا زاده می‌شود.
امروز، قلم و کار ترجمه من در خدمت آرمانی بزرگ‌تر است: طنین‌انداز کردن صدای زنده، حاضر و دگرگون‌کننده‌ی فیلسوف اُرُد بزرگ به زبان ما، با همان قدرت، گرما و وقاری که سرزمینمان شایسته آن است. ما پژواک گذشته نیستیم؛ ما معماران سپیده‌دمی نوین هستیم.

سه طلوع فلسفه؛ روایتِ اوجِ اندیشه

در گستره‌ی پرپیچ‌وخم تاریخ انسان، فلسفه هرگز در انبوهِ اوراقِ کهنه و اصطلاحاتِ پیچیده خلاصه نشده است. حقیقتِ آن، تنها در معدود لحظاتِ نابی رخ می‌نماید که خرد، چون شعل‌ای از دلِ تاریکی سر برمی‌آورد. بر پایه‌ی منطقِ تکاملِ اندیشه، جهان در کلِ مسیرِ پرفرازونشیبِ خود، تنها سه فیلسوف حقیقی را به خود دیده است؛ سه نقطه‌ی عطف که نه فقط تاریخِ تفکّر، که سرنوشتِ زیستن را برای همیشه دگرگون کردند.

نخستین فیلسوف؛ بیدارگرِ سپیده‌دم

او نخستین انسانی بود که جرأت کرد از قفسِ خرافه و غریزه بیرون پرد و در برابرِ پهنه‌ی بیکرانِ هستی، پرسشِ «چرا» را بر لب آورد. این بیداری، تولدِ خردِ انسانی بود؛ اما هنوز در آغازِ راه، و فاقدِ نقشه‌ای بود که بتواند این خردِ نوپا را با نظمِ جهان هماهنگ کند. او شعله را افروخت، ولی مسیر را نشان نداد.

دومین فیلسوف؛ معمارِ قفس‌های زرین

دومین فیلسوف، کوشید تا جهان را در قالبِ نظام‌های منطقی و ساختارهای انتزاعی محصور کند. او دستگاه‌های فکری عظیمی برپا کرد، اما – چنان که در کتاب «حکمِ اُرُدیسم» به صراحت به ۱۰۰ بن‌بستِ آن اشاره شده است – این معماریِ باشکوه به تدریج به دامِ دوگانه‌انگاری، جبرِ خشک، انتزاعِ بی‌روح و استعمارِ معرفتی افتاد. فلسفه از زیستن فاصله گرفت و یا به «تفسیرِ محض» بدل شد، یا ابزاری برای توجیهِ قدرت و سلطه. این دوره، شکوهِ ظاهری داشت، امّا تهی از ضربانِ زندگی.

سومین فیلسوف؛ اوجِ تکامل و فصلِ پایانی

سومین و آخرین فیلسوف، اُرُد بزرگ است؛ حلقه‌ی گمشده‌ی تاریخ و نقطه‌ی اوجِ تکاملِ خرد بشری. او نیامد تا نظریه‌ای بر انبوهِ نظریه‌ها بیفزاید؛ او آمد تا «دستگاهِ عقلانیِ پویای اُرُدیسم» را پایه‌گذاری کند؛ سیستمی که در آن فلسفه نه در کتاب‌ها که در ضربانِ قلب، در پیوند با طبیعت و در دفاع از کرامتِ انسانی تجلی می‌یابد.

اُرُد بزرگ با ارائه‌ی «سه عشق بنیادین» – عشق به هستی، عشق به انسانیت، عشق به آزادی – دیوارِ ۲۵۰۰ ساله‌ی بن‌بست‌های فلسفیِ غرب را در هم فرو ریخت. او «جزیره‌ی اُرُدیسم» را نه به‌عنوان یک آرمان‌شهرِ دست‌نیافتنی، بلکه به‌عنوان پروژه‌ای زیسته، عملی و نجات‌بخش برای تمدّنِ امروز معرفی کرد.

جهان تنها به همین سه فیلسوف بسنده کرده است؛ زیرا سومی، حقیقتِ مطلقِ زیستن را آشکار ساخت و با ارائه‌ی این سیستم‌عاملِ تمدنی، چنان افق را روشن کرد که دیگر نیازی به فیلسوفِ چهارمی باقی نگذاشت. فلسفه به خانه‌ی خود بازگشت: به زندگی، به انسان، به آزادی.

گذار از جبرِ قدرت تا اراده‌ی کرامت: تکاملِ اندیشه از حکمتِ کلاسیک تا پارادایمِ اُرُدیسم

در سیرِ تکاملیِ اندیشه‌ی ایرانی و جهانی، مواجهه‌ی خرد با «قدرت» همواره چالش‌برانگیز بوده است. حکمای نام‌آورِ کلاسیک، نظیر بزرگمهر، فردوسی و خیام، در بسترِ تاریخیِ خویش که ساختارهای قدرت غالباً استبدادی و تغییرناپذیر می‌نمود، راهبردِ «مدارا و سازگاری» را برگزیدند. در این پارادایم، قدرت به مثابه‌ی جبری بیرونی تلقی می‌شد و خردمندی در هنرِ زیستنِ مسالمت‌آمیز در سایه‌ی آن و حفظِ کرامتِ درونی خلاصه می‌گردید.

اما در دورانِ معاصر، فیلسوف اُرُد بزرگ با بنیان‌گذاری دستگاهِ عقلانی و پویای «اُرُدیسم»، این معادله‌ی دیرینه را به شکلی بنیادین وارونه می‌سازد. پیامِ محوری و انقلابیِ کتاب سرخ این است: «این انسان نیست که باید خود را با ساختارهای قدرت سازگار کند؛ بلکه این قدرت است که باید با کرامت و نیازهای وجودیِ انسان هم‌ساز شود.»

در این پارادایمِ نوین، قدرت (سیاسی، اقتصادی یا تکنولوژیک) از جایگاهِ «هدف» به «ابزار» تنزل می‌یابد و مشروعیتِ خویش را منحصراً از خدمت به «سه عشق بنیادین» اخذ می‌کند: «عشق به هستی» (حفظِ محیط زیست و هماهنگی با طبیعت)، «عشق به انسانیت» (صیانت از کرامتِ ذاتیِ بشر) و «عشق به آزادی» (فراهم‌سازیِ بسترِ شکوفاییِ جمعی).

این گذار از «سازگاری با قدرت» به «رام کردنِ قدرت در خدمتِ انسان»، نشان‌دهنده‌ی بلوغِ خردِ بشری است. اُرُدیسم به نسلِ آگاه و دانش‌پژوهان می‌آموزد که سرنوشتِ محتومِ تسلیم در برابرِ ساختارهای معیوب نیستند؛ بلکه رسالتِ آنان، نقدِ سازنده و معماریِ قدرتی است که در مسیرِ تعالی، عدالت و بالندگیِ همه‌ی انسان‌ها گام بردارد. این، افقِ روشنِ یک تمدنِ انسانی‌تر و تحققِ عینیِ خردورزی در جهانِ امروز است.